Lopen op papier (4): "LAW"

Voor me ligt een jaarverslag waar ik net even doorheengelopen ben. Van de Stichting Lange Afstands Wandelpaden (SLAW). Goed nieuws: Het aantal kilometers wandelwegen is in 1985 weer flink gegroeid! Voor ons als potentiële LAW-sjokkers een goede zaak. Of niet misschien?
Het klupje Hollanders dat zich Backpackers Club noemt schijnt in deze weer een aparte positie te moeten innemen. Waar anderen in het buitenland regelmatig weekenden organiseren over uitgezette paden - Engelse clubleden, GR-wandelaars in België - kan ik me in Nederland geen clubweekend herinneren waarbij we een LAW gingen lopen. Nee, wij zoeken het zelf wel uit. Plan twee overnachtingsplekken, koop wat stafkaarten en sjouwen maar. Meestal nog hartstikke mooi en bere-gezellig ook. Maar eenmaal over de landsgrens in het buitenland lopen we echter wel achter bordjes en markeringen aan. Zelfs de "vader" van ons kluppie, Jan Haverkamp, normaal een sterk voorstander van het zoek-je-eigen-weg-idee, gaat in Engeland zonder scrupules een stuk Pennine Way - een zesbaans moddersnelweg - lopen. Wat steekt daar nou voor 'n visie achter?

Want laten we wel wezen: een LAW heeft gewoon veel voordelen. Je weet waar je langs komt, je kunt van tevoren plannen waar je kampeert en hoeveel proviand je moet inslaan. In een gidsje staat alle informatie die je zou willen hebben handig bij elkaar: makkelijk dus. En de prijs van zo'n gidsje weegt echt niet op tegen het bedrag dat je kwijt bent aan losse stafkaarten. Nog afgezien van de inspanning die het kost om allerlei informatie te vergaren.
Eenmaal op weg loopt een LAW wel erg prettig. Meestal kun je gewoon de merktekens volgen en hoef je niet steeds op de kaart te kijken. Je vertrouwt gewoon de makers van het pad. Zij hebben uit de vele mogelijkheden de leukste route gekozen, en garanderen je altijd doorgang. Je komt niet voor verrassingen te staan (verdwenen bruggetjes e.d.) en je wandelt 'wit': voor de hele route is waar nodig toestemming gevraagd.
Je zou zeggen: prachtig die LAW's, laten we gelijk de stoute wandelschoenen aantrekken. Doch integendeel, wij lopen nauwelijks over LAW's.
Sommigen hebben geen goed woord over voor LAW's. Zij zoeken liever het avontuur op, en niet het voorgeprogrammeerde lopen over een uitgezet pad. Kaartlezen en je eigen weg kiezen schijnen ze leuk te vinden, en zelfs de ellende van het zich vastlopen tegen een metershoog hek o.i.d. ervaren ze als een prettige bijkomstigheid. Ze kpen alle kaarten, ook als die voor driekwart beslagen worden door zee. Maar ze hebben gelijk als ze menen echt rustig te lopen, en de voldoening van het sjouwen van een route die absoluut niet over asfalt gaat - wel 8 keer over schrikdraad, 3 keer over een brede sloot en tenslotte achternagezeten door een met hooivork gewapende boer - moet enorm zijn.

Een LAW moet een volkomen legale route zijn, en dat legt in dit kikkerlandje flinke beperkingen op aan die route. Hele stukken gaaf wandelen staan of vallen met het verkrijgen van toestemming voor lopen over prié-grond. Het leidt ertoe dat vaak een compromis gesloten moet worden: minder leuke route, meer stukken asfalt enz. Dat is precies het grootste probleem met een LAW. Als individu is het misschien nog wel acceptabel om een paar honderd meter 'grijs' te wandelen over een privé-pad zonder toestemming, maar daar kun je geen officiële route leggen. En de ervaring leert dat die verboden stukken vaak wel het neusje van de zalm op wandelgebied zijn.
Daarmee zijn de LAW's echter niet onbruikbaar geworden. Je moet er alleen mee leren omgaan. Dat wil zeggen, niet slaafs de route volgen maar als je de behoefte hebt gewoon je eigen alternatief uitwerken. Als je vindt dat die drie kilometer asfalt best vermeden kan worden, dan doe je dat toch! Een LAW is tenslotte toch ook maar de keuze van één of andere paadjesmaker, en wie weet ben jij misschien een veel betere! Wat dat betreft blijkt dat de ene LAW de andere nog niet is.

In november bewijzen we de SLAW een dienst. We gaan een stuk LAW lopen. 'Grijs' wandelen is er dan niet meer bij. Om het imago van de LAW's wat op te krikken heb ik gekozen voor een mijns inziens bijzondere route in een bijzonder gebied. Zie elders dit nummer. (Overigens: de club bezit een Jaarverslag van de SLAW. Ter inzage bij Mark van Lith.)

BART

(in Ruggespraak, nr. 30, september 1986)

HOME - Lopen op papier
Coördinaten - Tochtideeën - Kaartlezen - LAW-paden - Weekend organiseren? - 10 jaar BPC - Ongeregeld zooitje - Techno-logisch? - Gek?