Lopen op papier (7): Een ongeregeld zooitje.

Zojuist teruggekeerd uit Schotland ...
Heb daar de eerste wildkampeerpaal in de grond geslagen (en meteen feestelijk in gebruik genomen). Naast het station van Achnasheen. Fantastische stek trouwens: bereikbaar met drie treinen per dag; pub/hotel naast spoor 1; grandioos uitzicht over het brede Strath Bran vanuit de tent! Eén nadeel: druk!!!
Aankomst na 16.00 uur betekent ongetwijfeld dat de 'paal' reeds bezet is door het maximum van drie tenten, een dure overnachting in het hotel is alles wat nog rest.
Wat dat betreft mogen ze wel eens wat meer van die palen zetten. Soms is een dagmars van meer dan 40 km nodig om bij de volgende wildkampeerpaal te komen. Na 5 dagen was ik dat echt spuugzat. En dan elke dag wel zeker 20 keer kwijlend langs een grasgroene zandige riviermeander strompelen en fantaseren hoe mooi het zou zijn om je tentje daar op te zetten en er een gave plaat van te schieten. Absurd eigenlijk dat je voor één nachtje niet zomaar je tentje op zou mogen zetten. Alsof er iemand is die je 's nachts kan zien! Maar ja, je bent in het buitenland en gedraagt je netjes.

Ach, en dan ben je toch wel blij dat je 's ochtends niet om 05.30 uur door een campingbaas gewekt kan worden omdat die zo nodig GBP 3.00 moet hebben voor die ene keer dat op zijn plee hebt gescheten. Voor z'n douche had je al duur betaald: 6 muntjes van elk 10p en een kwartier hannesen en kleumen. Nee, paalkamperen is zeker te prefereren.

Onbegrijpelijk is echter zo'n route. Denk je dagenlang door die Schotse verlatenheid te trekken, wordt je door het ene na het andere dorp gestuurd. Je loodzware rugzak met eten voor twee weken hangt als een blok aan je been. Meestal is het schitterend weer in die plaatsjes. In tegenstelling tot de momenten dat je volgens het routegidsje een "wide view" hebt vanaf een bergtop. De volgende dag loop je voor de zoveelste keer over een asfaltweg naar een dorpje, en ziet gelukkig niet hoe die bergtop van gisteren lekker ligt te zonnen.
De bewegwijzering is te gek. Soms heeft een boer de boom met de markering omgezaagd, is het volgende wegwijzertje door je voorganger gejat, heeft een onverlaat de handwijzer een kwartslag gedraaid, en zijn de steenhopen (cairns) over een afstand van 5 kilometer allemaal ingestort. Het enige houvast zijn de spaarzame wildkampeerpalen aan het eind van de dag: je zit goed.

Na 5 dagen kreeg ik dus het moord-idee om de wildkampeerpaal 's ochtends uit de grond te rukken en achterop de rugzak te binden. Oké, het verhoogde het gewicht van mijn ransel aanzienlijk, maar daar tegenover stond dat ik nu elke dag zover liep als ik zelf wilde en de meest fantastische pitches in aanmerking kwamen als overnachtingsplaats. Paaltje in de grond, tentje op. De eerste de beste 'Bobby' die me zou willen wegsturen hoefde ik maar te wijzen op de aanwezigheid van de wildkampeerpaal en hij kon me niets meer maken. Jammer genoeg heb ik nooit kunnen testen of het werkte: geen politieagent gezien.

Eén van de laatste dagen van de vakantie ontdekte ik wat leuks. Voor de zoveelste keer deze tocht had ene jojo een route-aanduiding verbogen. Toen ik dat in de smiezen kreeg was ik al mijlenver van de route afgedwaald en stond voor een behoorlijke rivier. Foute boel, geen brug. Terug? Duidelijke vibram-sporen liepen naar een serie rotsblokken in de stroom. Blijkbaar waren collega's hier overgestoken? Ik waagde een poging. De wildkampeerpaal waggelde op m'n rugzak.
Na een uurtje lopen viel mijn oog op een tweetal tentjes. Zomaar, op een grasgroene zandige riviermeander. Laten het nou nog Hollanders wezen ook! Ik prik zowel 'paal' als tent naast die van hen in de grond. De twee gozers kijken uiterst verbaasd toe. Zouden ze het op mijn wildkampeerpaal gemunt hebben?
's Avonds bleek dat de twee het niet zo nauw namen met de regels. Ze hielden zich niet aan een route, maar liepen overal dwars doorheen en kampeerden waar het hen beliefde. Ik verdacht hen ervan dat ze opzettelijk route-aanduidingen verbogen, om mensen zoals ik te pesten.

De volgende ochtend trof ik de restanten van mijn wildkampeerpaal aan tussen de verkoolde houtjes van hun kampvuur. De kloothufters! Ik spoedde me terug naar mijn wandelroute. Gelukkig kwam ik al na 17 km een wildkampeerpaal tegen, die ik woedend uit de grond rukte. Ik had mijn vrijheid herwonnen. Een boer wees me hoe het lange-afstands-wandelpad verder liep, de markering was hopeloos.

In de pub in Achnasheen overdacht ik mijn zonden. Om elf uur maakte ik aanstalten om op te stappen, sluitingstijd, en ik moest op tijd op om de trein te halen. De pubhouder verzekerde me echter dat ik rustig kon blijven zitten, ik kon zelfs nog een pint bestellen als ik wilde. Hij deed alleen de gordijnen dicht en de deur op slot. Nam plaats aan mijn tafeltje en begon een lange klaagzang over het leven in dit afgelegen deel van Schotland. Drie treinen per dag en gemiddeld altijd een half uur te laat. De volgende ochtend schrok ik me wild toen de trein 5 minuten te vroeg het station binnenliep. Slecht geregeld.

BART

(in Ruggespraak, nr. 35, november 1987)

HOME - Lopen op papier
Coördinaten - Tochtideeën - Kaartlezen - LAW-paden - Weekend organiseren? - 10 jaar BPC - Ongeregeld zooitje - Techno-logisch? - Gek?