Lopen op papier (8): Techno-logisch ?

Met een laatste lik welt-seal onttrek ik de schoennaad aan mijn blik. Een luciferhoutje is nodig om het gore spul op sommige plaatsen aan te drukken en goed uit te smeren. Langzaam wordt ik lekker 'high'.

Hoe lang zou het houden? Een jaar? Vier maanden? De vorige laag smeerboel heb ik netjes verspreid over dat deel van de aardkloot waar ik nog wel eens pleeg te vertoeven. Een goed afgerichte, aan welt-seal verslaafde speurhond zou zo een paar tochtjes van mij kunnen nalopen: in de Rhön, de Voerstreek, in Zuid-Wales, in Schotland. In het laatste gebied kan ie als herkenningspunten ook nog wat kapotte post-elastieken tegenkomen. De restanten van 11 dagen lang proberen een flapperende zool onder je schoen te houden.

Tsja, als na een weekje vakantie je schoennaden doorgerot blijken te zijn, willen er toch wel wat twijfels rijzen bij het nut van zo'n gore laag welt-seal-prut. Want waar dient die handel nou voor? Toch niet om het stiksel van de naad toevallig te beschermen tegen inwerking van zuur, zout en zoetzuur? Nou ja, gefaald heeft het in ieder geval.
Want op de grens van bovenleer en tussenzool nemen we een perfect snijvlak waar; of een school microscopische schoennaadpiranha's uit een Schotse bergbeek zich een weg door mijn schoen heeft gebaand. Curieus is het wel dat 't stiksel dat direct onder de welt-seal lag, nog prima intact is. Daar hebben de schoennaadpiranha's geen vat op gekregen. Wellicht sorteert dat welt-seal-goedje toch nog enig effect. Milieuvervuilend is het in elk geval.

Rest de vraag hoe dat stiksel nou zo verrot komt. Nou heb ik (helaas) nooit veel scheikundige ambities gehad, maar het is niet moeilijk om te bedenken dat de dagelijkse uitstoot ammoniak uit mijn voeten niet bevorderlijk voor het welbevinden van mijn schoenen.
Vandaar mijn volgende verklaring:
"De prachtige lijmlaag die normaliter het stiksel helpt de tussenzool aan het bovenleer vast te houden ontmoet de doorsijpelende ammoniakdampen, waardoor de lijmlaag in opstand komt en het samenwerkingsverband met het stiksel opzegt en samen met het ammoniak de al eerder genoemde schoennaadpiranha's vormt."
Het resultaat mag er wezen.

Of is het misschien niet aannemelijker dat de kleurstof van rode wollen sokken, losgemaakt door passerende zweetdampen, inwerkt op de iets te dik aangebrachte laag leervet, waardoor een stof ontstaat die zich gemakkelijk door het leer beweegt en zich tenslotte concentreert op het ondoordringbare rubber van de tussenzool, totdat de concentratie van deze stof dermate oploopt dat een reactie met het aldaar aanwezige stiksel onvermijdelijk is, zeker omdat de lijmlaag op de tussenzool als katalysator optreedt?
De chemicus die het weet mag het zeggen.

Wat ik van dit alles wel geleerd heb is hoe een schoen in elkaar gezet is. In samenwerking met een bekende buitensportzaak heb ik alle aanwezige zolen van de schoenen afgepeld, en eigenhandig met de speedy-stitcher er weer nieuwe opgezet.
Vertrouwen in het stikwerk van de schoenmaker had ik allang verloren. Zijn verklaringen voor het doorrotten van het stiksel varieerden per week. Wat dat betreft zijn mijn hierboven geschetste theorieën net zo aannemelijk. In ieder geval weet ik als ik de komende zomer in het Amazonegebied ontdek dat mijn zool begint te flapperen waar het aan ligt: schoennaadpiranha's! Voor de zekerheid heb ik toch maar weer een dikke laag welt-seal over de nieuwe schoennaden gesmeerd.

BART

(in Ruggespraak, nr. 36, januari 1988)

HOME - Lopen op papier
Coördinaten - Tochtideeën - Kaartlezen - LAW-paden - Weekend organiseren? - 10 jaar BPC - Ongeregeld zooitje - Techno-logisch? - Gek?