Mijn dochter van 14 zat laatst te tobben met haar huiswerk: “Papa,
snap jij iets van deze stomme vraag?”
Ik kreeg een stencil
in mijn schoot geworpen. Het was een zogenaamde tekstverklaring met
meerkeuzevragen. Tegenwoordig moeten kinderen van 14 dat al kunnen.
Ik bekeek haar probleem.
Vraag 6: Wat was volgens het krantenbericht de reden dat de
premier is afgetreden?
1. De premier voelde zich niet schuldig,
maar hij is wel verantwoordelijk.
2. De premier is schuldig, maar
hij voelde zich niet verantwoordelijk.
3. De premier is niet
verantwoordelijk, maar hij voelde zich schuldig.
4. De premier
voelde zich verantwoordelijk, maar hij is niet schuldig.
Hoewel ik de vraag meende te begrijpen, liep ik er helemaal in
vast.
“Is het voor Nederlands, Wiskunde of Psychologie?”,
riep ik haar toe.
Tekstverklaring was nooit mijn sterkste kant,
want alleen als je de tekst net zo verklaarde als de leraar werd het
antwoord goed gerekend. En hoe weet je nou hoe de gedachtenkronkels
van een leraar (m/v) lopen? Ik gaf de vraag terug aan mijn dochter,
maar bleef er toch mee zitten.
Ik snap best dat de premier zich verantwoordelijk voelt, maar is
hij het ook? Ik vind ook dat de premier niet schuldig is, maar
misschien heeft hij reden zich schuldig te voelen?
Het lijkt er op
dat de premier, die mij ooit schreef dat ik niet verantwoordelijk ben
voor wat de Nederlandse staat met mijn belastinggeld doet, nu vooral
weggaat omdat hij zich verantwoordelijk voelt. Het lijkt er op dat
een ‘objectief’ rapport na zeven jaar nu toch bij de
premier een grote gewetensvraag oproept. Sommigen zeggen: veel te
laat. Ik vind dat de premier een waardevolle en moedige daad gesteld
heeft.
Zelf voel ik me al heel lang verantwoordelijk voor al het
wapentuig dat onze staat aangeschaft heeft, voor al die mensen die
door de staat worden getraind om hun waarden en normen te vergeten en
te doden en te vernietigen. Ik voel me schuldig omdat ik niet
protesteer als ik wordt gedwongen mee te betalen. Ik voel me schuldig
als onze staat zegt mensen te beschermen en dat uiteindelijk niet
waarmaakt.
Misschien draait het wel om dat voelen, dat het veel
belangrijker is dat iemand ook schuld en verantwoordelijkheid voelt,
dan dat zij of hij ook schuldig en verantwoordelijk is.
(Béha 10 in Nieuwskrant 21 – mei 2002)
HOME
- Béha
Béha1
- Béha2
- Béha3
- Béha4
- Béha5
- Béha6
- Béha7
- Béha8
- Béha9
- Béha10
- Béha11
- Béha12
- Béha13